Tłumaczenia na języki inne niż angielski na tej stronie internetowej są wspomagane przez sztuczną inteligencję. Nie gwarantujemy dokładności i nie ponosimy odpowiedzialności za błędy lub szkody wynikające z korzystania z przetłumaczonych treści. W przypadku jakichkolwiek niespójności lub niejasności, wersja angielska ma pierwszeństwo.
Dlaczego cyfrowa infrastruktura publiczna potrzebuje organów regulacyjnych zdolnych do współpracy
Aby cyfrowa infrastruktura publiczna mogła funkcjonować, organy regulacyjne sprawujące nad nią nadzór muszą mieć możliwość wymiany informacji i wspólnego działania. W tym wpisie na blogu Alexandre Kech, dyrektor generalny GLEIF, wyjaśnia, w jaki sposób globalny system LEI zapewnia warstwę tożsamości organizacyjnej umożliwiającą tę interoperacyjność instytucjonalną.
Autor: Alexandre Kech
Data: 2026-11-18
Odsłon:
Cyfrowa infrastruktura publiczna (DPI), którą Bank Światowy definiuje jako„wspólne, podstawowe cyfrowe elementy składowe zaprojektowane z myślą o dobru publicznym”, przynosi największekorzyści, gdy elementy te są ze sobą połączone.
Zależy to od interoperacyjności. W pierwszym wpisie z naszej serii poświęconej DPI omówiono potrzebę interoperacyjności technicznej oraz wyjaśniono, w jaki sposób globalny system LEI może pomóc w łączeniu elementów DPI w różnych sektorach i ponad granicami.
Jednak połączenie elementów DPI wymaga również, aby organy regulacyjne, które je nadzorują, były równie zintegrowane. Ta uzupełniająca potrzeba interoperacyjności instytucjonalnej rodzi nowe kwestie do rozważenia, zwłaszcza w miarę rozszerzania się DPI. Również w tym zakresie globalny system LEI może pomóc.
Luka instytucjonalna
Wiele organów regulacyjnych powstało w celu nadzorowania konkretnego sektora lub jurysdykcji, ale rozwijająca się gospodarka cyfrowa nie poddaje się łatwej kategoryzacji. Weźmy na przykład usługi płatności mobilnych, które obecnie odgrywają znaczącą rolę w całej Afryce Subsaharyjskiej. Kwestie z nimi związane wykraczają poza kompetencje organów nadzoru finansowego, telekomunikacyjnego i ochrony danych, nawet w obrębie jednego kraju. W miarę jak dostawcy usług cyfrowych (DPI) rozszerzają swoją działalność na kolejne sektory i przekraczają granice, obowiązki regulacyjne, odpowiedzialność i granice kompetencji będą się coraz bardziej zacierać.
To potęguje istniejące zastrzeżenie: organy regulacyjne nie mogą łatwo wymieniać się informacjami, koordynować działań ani działać wspólnie. Różne słownictwo i systemy wewnętrzne utrudniają wymianę informacji nawet między organami krajowymi. W kontekście transgranicznym jest to jeszcze trudniejsze.
W niedawnym odcinku programu „Trust Talks” rozmawiałem z Pavle Avramovicem, dyrektorem ds. badań i polityki w organizacji Financial Innovation for Impact (Fii) oraz współpracownikiem naukowym w Cambridge Centre for Alternative Finance, aby zbadać, w jaki sposób można zniwelować lukę w interoperacyjności instytucjonalnej. Pavle wyjaśnia, że „[priorytetem] na najbliższe pięć lat jest skłonienie tych organów regulacyjnych do komunikowania się ze sobą i współpracy […] ponieważ gospodarka cyfrowa nie będzie miała charakteru sektorowego, jak to często bywa w przypadku regulacji. Będzie ona znacznie bardziej zautomatyzowana, znacznie bardziej zintegrowana, znacznie szybsza […] a szkody będą pojawiać się znacznie szybciej”.
Potrzeba wiarygodnej tożsamości organizacyjnej
Chociaż wiele dyskusji na temat DPI koncentruje się na identyfikacji osób, skuteczna koordynacja regulacyjna zależy od identyfikacji organizacji. Wymaga to wspólnego porozumienia co do tego, kim jest dany podmiot i kto jest upoważniony do działania w jego imieniu.
Pavle opisuje tę samą rozmowę, która powtarza się za każdym razem: Kim jest ta organizacja? Co zrobiła? Czy to coś dobrego, czy złego? A jeśli to coś złego, to jak to wykryć? Jego zdaniem nie da się łatwo odpowiedzieć na te pytania poprzez przebudowę systemów identyfikacji zaprojektowanych dla osób fizycznych, ponieważ stawka, skala i wymogi zgodności są tak bardzo różne. Potrzebne są wspólne identyfikatory organizacyjne, które organy regulacyjne w różnych krajach i sektorach będą mogły rozpoznać i na których będą mogły polegać.
Globalny system LEI, który ewoluuje w kierunku DPI dla tożsamości przedsiębiorstw, oferuje w tym zakresie trzy zalety. Pierwszą z nich jest„niezwykle silne” zarządzanie, na które zwraca uwagę Pavle. Wskazuje on na jasność, jaką zapewnia ten system w kwestii tego, kto czym zarządza i kto co robi. Sam ten system zarządzania jest przykładem interoperacyjności instytucjonalnej. Globalny system LEI jest nadzorowany przez Komitet Nadzoru Regulacyjnego (ROC), w skład którego wchodzą przedstawiciele organów publicznych z całego świata. GLEIF zarządza systemem i akredytuje organizacje do wydawania identyfikatorów podmiotów prawnych (LEI), znane jako podmioty nadające LEI, oraz kwalifikuje organizacje do wydawania weryfikowalnych identyfikatorów LEI (vLEI), znane jako podmioty nadające vLEI.
To solidne zarządzanie stanowi podstawę drugiej zalety. Jak wyjaśniłem w pierwszym wpisie z tej serii, globalny system LEI zapewnia znormalizowane identyfikatory organizacyjne, które można powiązać z dowolną krajową, regionalną lub branżową bazą danych podmiotów (DPI). Pavle zwraca uwagę, że ten wspólny punkt odniesienia pozwala organom regulacyjnym z różnych sektorów i krajów uzyskać dostęp do tych samych danych o podmiotach bez konieczności tworzenia nowych uprawnień, organów czy systemów sprawozdawczych. Opisuje to jako potencjalnie„najtańszy możliwy czynnik ułatwiający”dla organów regulacyjnych, które muszą współpracować. Oznacza to również, że gdy organy regulacyjne debatują nad tym, czy dana firma mieści się w zakresie ich kompetencji, wychodzą od tego samego podmiotu.
Trzecią zaletą jest to, że odzwierciedla on rzeczywisty sposób funkcjonowania organizacji w świecie rzeczywistym. Organizacje nieustannie przekazują uprawnienia osobom fizycznym – a w coraz większym stopniu również agentom opartym na sztucznej inteligencji – działającym w ich imieniu. Cyfrowy odpowiednik kodu LEI, czyli vLEI, umożliwia kontrahentom komputerową weryfikację tego, która organizacja stoi za daną osobą fizyczną lub agentem, kto upoważnił ich do działania oraz w jakim charakterze.
Interoperacyjność przede wszystkim
Zalety te stanowią również wskazówkę dla twórców nowych inicjatyw dotyczących DPI na całym świecie. W dążeniu do innowacji pojawia się zrozumiała pokusa, by najpierw zbudować system, a dopiero potem zastanowić się nad zasadami zarządzania. Jednak takie podejście może nieumyślnie zwiększyć obciążenia związane z zapewnieniem zgodności z przepisami i zahamować właśnie te innowacje, które DPI mają wspierać.
Kolejnym problemem jest to, że gdy infrastruktura zostanie uruchomiona, a rynek się na niej rozwinie, wytycza się pewna ścieżka, a późniejsza zmiana kursu staje się bardzo trudna. Z tego powodu interoperacyjność instytucjonalna musi być uwzględniona już na samym początku, równolegle z interoperacyjnością techniczną.
Warstwa tożsamości organizacyjnej stanowi praktyczny punkt wyjścia. Oferując wspólną podstawę w postaci zweryfikowanej tożsamości biznesowej, globalny system LEI może połączyć różne ekosystemy DPI i pomóc organom regulacyjnym nadzorującym je w pracy w oparciu o te same dane dotyczące podmiotów.
Co jest najważniejsze?
Kiedy zapytałem Pavle’a, co chciałby, aby słuchacze zapamiętali z naszej rozmowy, odpowiedział:
„Może to zabrzmieć jak banał, ale DPI to nie tylko rozmowa o technologii. To znacznie szersza dyskusja, która obejmuje Zarządzanie i Regulacje, a ostatecznie dotyczy ludzi. Mówimy o DPI, a potem wychodzimy do opinii publicznej i mówimy o technologii, a nikt nie wie, o co nam chodzi. Widzieliśmy to podczas tych warsztatów: za każdym razem, gdy zapraszaliśmy przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, słyszeliśmy rzeczy, których nie słyszeliśmy w kręgach korporacyjnych. Tak więc najważniejsze jest, aby znacznie więcej prawdziwych ludzi korzystało z tych inicjatyw i je zgłębiało. W przeciwnym razie nie zrozumiemy wpływu połowy tego, co stworzyliśmy”.
Posłuchajcie pełnej rozmowy z serii „Trust Talks” z Pavle Avramovicem na YouTube, Spotify i Apple Podcasts: linktr.ee/TrustTalks.
Osoby pragnące umieścić wpis w blogu prosimy o odwiedzenie strony: funkcje internetowego blogu GLEIF w języku angielskim. Imię i nazwisko autora komentarza pojawi się obok wpisu. Adresy e-mail nie będą publikowane. Uczestnictwo w forum dyskusyjnym i korzystanie z niego oznacza zgodę na przestrzeganie obowiązujących Zasad korzystania z blogu GLEIF, które należy uważnie przeczytać.
Alexandre Kech jest dyrektorem naczelnym Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF).
Przed rozpoczęciem pracy w GLEIF Alexandre Kech pełnił funkcję Head Digital Securities w SIX Digital Exchange. Jako członek zarządu Alexandre Kech odpowiadał za pion biznesowy Digital Securities, w tym za zarządzanie sprzedażą oraz relacjami, rozwój produktów, projektowanie biznesowe i ekspansję ekosystemu.
Przez ostatnie 25 lat Alexandre Kech budował imponującą karierę w różnych obszarach, takich jak dział finansowy w BNY Mellon, infrastruktura i standardy płatności/papierów wartościowych w SWIFT oraz technologia blockchain i aktywa cyfrowe w Onchain Custodian (ONC) oraz — ostatnio — w Citi Ventures. W roli współzałożyciela i dyrektora naczelnego ONC kierował zespołem z Singapuru i Szanghaju, który zbudował od podstaw usługi powiernicze i usługi klasy prime broker dla kryptowalut i innych aktywów cyfrowych. Pełniąc funkcję dyrektora Blockchain & Digital Asset w Citi Ventures, zbudował zespół, do zadań którego należało angażowanie europejskiego ekosystemu w nowe przypadki użycia technologii blockchain i aktywów cyfrowych.
Alexandre Kech bierze także udział w programach branżowych i inicjatywach normalizacyjnych. Przewodniczył zespołowi ISO TC 68 / SC8 / WG3, który opracował identyfikator tokena cyfrowego ISO 24165 (DTI) i jest członkiem komitetu doradczego ds. produktów DTI Foundation. Ostatnio pełnił również funkcję współprzewodniczącego grupy roboczej Global Digital Finance (gdf.io).
Alexandre Kech posiada tytuł licencjata w dziedzinie tłumaczeń i Executive MBA w Quantic School of Business and Technology. Tworzył Onchain Custodian, wprowadzając na bieżąco teorię w praktykę.